Στο πέμπτο βιβλίο των “Πολιτικών” ο Αριστοτέλης, εξετάζοντας τις αιτίες και τις αφορμές για τα ξεσπάσματα των επαναστάσεων, κατέληξε στο παρακάτω συμπέρασμα: “Γίγνονται μεν ουν αι στάσεις ού περί μικρών αλλά εκ μικρών, στασιάζουσι δε περί μεγάλων” (προκαλούνται οι επαναστάσεις, όχι για ασήμαντα γεγονότα αλλά από μικρές αφορμές, αποβλέπουν όμως σε σπουδαία αποτελέσματα). Ακόμα κι απ’τα πιο μικρά συμβάντα : “πολλάκις λανθάνει μετάβασις των νομίμων”.
17 Δεκεμβρίου 2010. Ένας φτωχός κι ασήμαντος μικροπωλητής, ο Μωχάμεντ Μπουαζίζι, θέλησε να διαμαρτυρηθεί για τη μη ανανέωση της άδειας επαγγέλματός του. Προφανώς ούτε που φαντάστηκε μέσα στην απελπισία του πως η αυτοπυρπόλησή του στην Τύνιδα θα προκαλούσε, όχι μόνο την πτώση του γαλλοθρεμένου δικτάτορα Μπεν Αλί, αλλά κι ένα ντόμινο (κατά την παλιά αμερικάνικη ορολογία) εξεγέρσεων σ’ολόκληρο σχεδόν τον αραβικό κόσμο.
“Και να το ξέρεις, φτωχός και αδικημένος άγριο πράγμα” έγραφε κάποτε ο κωμικός ποιητής Μένανδρος. Η καμμένη σάρκα του Μωχάμεντ Μπουαζίζι θα μπορούσε να γίνει ένα συγκινητικό θέαμα στα δελτία των ειδήσεων. Δακρυρροούσες κυράτσες της αστικής τάξης με τις φιλάνθρωπες γυναίκες των δικτατόρων (βλ. τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη και την κολλητή της, τη γυναίκα του Μουμπάρακ) και εκλεκτά μέλη του Ιδρύματος Αρωγής του Καντάφι (σαν τον Γιωργάκη Παπανδρέου), θα μπορούσαν να μιλάνε ώρες με συμπάθεια για τους καϋμένους τους φτωχούς και τα βάσανά τους. Έλα όμως που η καμμένη σάρκα του Μωχάμεντ Μπουαζίζι έγινε η θρυαλλίδα για τη λαϊκή εξέγερση! Πουτάνα τύχη! Τζάμπα το λίφτινγκ…
II Περί τύχης ο λόγος..
Πάνω από δύο χιλιετίες πριν αναπτυχθεί η χαοτική θεωρία, ο σταγειρίτης φιλόσοφος έγραφε για τις πολειτιακές μεταβολές : “συμβαίνει δ’ενίοτε τούτο και δια τύχας”. Κι ο Μαρξ συμπλήρωσε : “Δίχως την τύχη η Ιστορία θα ήτανε μαγεία”. Ένα “τυχαίο” γεγονός, όπως είδαμε και στην περίπτωση του ελληνικού Δεκέμβρη, μπορεί να κινητοποιήσει βαθύτερες κοινωνικές ζυμώσεις. Έτσι, η εν υπνώσει λαϊκή δυσαρέσκεια ενεργοποιήθηκε από ένα γεγονός που σε άλλες περιστάσεις θα έμενε απαρατήρητο. Η λαϊκή δυσαρέσκεια από δύναμις μετατράπηκε σε ενέργεια.
Αμέτρητοι νεαροί έχουν δολοφονηθεί από μπάτσους. “Έτυχε” να είναι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος αυτός που ενεργοποίησε τη δεκεμβριανή εξέγερση του 2008. Αμέτρητοι απελπισμένοι άνθρωποι έχουν αυτοπυρποληθεί για διάφορους λόγους. “Έτυχε” να είναι ο Μωχάμεντ Μπουαζίζι αυτός που ενεργοποίησε τη μεγάλη αραβική εξέγερση.
Όταν όμως μιλάω για τυχαιότητα δεν εννοώ τον μεταφυσικό αχταρμά ορισμένων που υποστηρίζουν πως “οι νομοτέλειες είναι νεκρές”. Δυστυχώς γι’αυτούς, οι νευτώνιες εξισώσεις κίνησης προβλέπουν την τροχιακή κίνηση των πλανητών και των δορυφόρων τους, παρά τα τόσα χτυπήματα που δέχτηκε ο νευτώνιος ντετερμινισμός. Ο καπιταλισμός συνεχίζει να παράγει νομοτελειακά εγγενείς κρίσεις, παρά τα τόσα χτυπήματα που δέχτηκε ο μαρξιστικός ντετερμινισμός. Κι αν ο φίλος μας που εχθρεύεται τη νομοτέλεια, φάει οποιαδήποτε τροφή, νομοτελειακά θα ακολουθήσει εκείνη η χαριτωμένη διαδικασία που θα επιστρέψει την ύλη στη μητέρα φύση…
Η νομοτέλεια και η απροσδιοριστία λοιπόν, συνυπάρχουν διαλεχτικά τόσο στη φύση, όσο και στην ανθρώπινη κοινωνία (το έλλογο και πολύπλοκο εποικοδόμημα της φύσης).[1]
III Η δύναμις μετατράπηκε σε ενέργεια.
Οι μεταφυσικοί βλέποντας τα φαινόμενα μόνο έτσι όπως εμφανίζονται τη στιγμή της εξέτασής τους, αγνοούν τη δυναμική που βρίσκεται μέσα σ’αυτα. Λίγες μέρες πριν ξεσπάσει η εξέγερση στην Τυνησία, οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες με έκθεσή τους προς την κυβέρνηση του τερατώδη νάνου Σαρκοζί, χαρακτήριζαν το καθεστώς του σοσιαλφασίστα Μπεν Αλί [2] ως το πιο σταθερό της περιοχής του Μαγκρέμπ, χωρίς την ύπαρξη κινδύνου κοινωνικών αναταραχών. Το ίδιο περίπου συνέβη και απ’τη μεριά των ΗΠΑ, για τον έταιρο σοσιαλφασίστα Μουμπάρακ στην Αίγυπτο.
Τι μας διδάσκει αυτό; Η κοινωνική / ταξική ειρήνη είναι ένας εν υπνώσει πόλεμος!
Ορισμένοι σύντροφοι τα τελευταία χρόνια έχουν κεντρικοποιήσει δυσανάλογα το πραγματικό και σημαντικό φαινόμενο της μικροαστικοποίησης του πρωτοκοσμικού προλεταριάτου. Αυτή η κεντρικοποίηση πολλές φορές δημιουργεί μια έπαρση χιλιών Λουδοβίκων (και του Λουδοβίκου των Ανωγείων συμπεριλαμβανομένου) και μια δογματική ακαμψία χιλίων Ιννοκέντιων σε ορισμένους συντρόφους που νιώθουν περήφανοι επειδή ανακαλύψανε νιφάδες χιονιού στον Βόρειο Πόλο!
Ήδη από το 1858 ο Ένγκελς σε γράμμα του προς τον Μαρξ μιλούσε για την αστικοποίηση του αγγλικού προλεταριάτου, ενώ το 1884 σε επιστολή του προς τον Καρλ Κάουτσκι έλεγε πως όσο οι προλετάριοι είναι ανώριμοι για την αυτοαπελευθέρωσή τους (δηλαδή για την αυτοκατάργησή τους!) θα βλέπουν την υπάρχουσα κοινωνική τάξη ως τη μόνη δυνατή και θα γίνονται ουρά της αστικής τάξης. Μια διαρκής κρίση όμως, που θα οξύνει την ταξική πάλη και θα αφυπνήσει την προλεταριακή συνείδηση, θα απεγκλωβίσει το προλεταριάτο απ’την κυριαρχία των καπιταλιστικών ιδεών. Έτσι, το προλεταριάτο από ενσωματωμένη στον καπιταλισμό δύναμη θα μετατραπεί σε δύναμη αντροπής, μέσα από την όξυνση της ταξικής πάλης.
Εδώ είναι εμφανή τα ίχνη του αισιόδοξου ντετερμινισμού που χαρακτήριζε το επαναστατικό κίνημα τον 19ο αιώνα. [3] Με την ιστορική εμπειρία που έχει συσσωρευθεί όμως, θα πρέπει να διορθώσουμε λιγάκι τον Ένγκελς. Η οικονομική κρίση πράγματι οξύνει τον κοινωνικό / ταξικό ανταγωνισμό, δίνοντας τις δυνατότητες μιας επαναστατικής αφύπνισης του προλεταριάτου, αλλά δε δημιουργεί μια μηχανιστική κίνηση προς την κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης. Ένα σημαντικό τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας ενδέχεται να ριζοσπαστικοποιηθεί, όχι προς τ’αριστερά αλλά προς τα δεξιά, όπως έγινε και με την άνοδο του φασισμού στο Μεσοπόλεμο. Ακόμα και σε περιόδους όξυνσης του ταξικού πολέμου, σημαντικό τμήμα του προλεταριάτου ενδέχεται να παραμείνει το ίδιο ανώριμο με πριν (ή και περισσότερο) και να στραφεί εναντίον των ίδιων του των ιστορικών συμφερόντων!
Αν μας δείχνει όμως κάτι η αραβική εξέγερση, είναι οι δυνάμεις που κρύβονται στα καταπιεσμένα τμήματα της κοινωνίας. Δυνάμεις που περιμένουν να βγουν απ’τα σκοτάδια της δυνατότητας στο φως της πραγματικότητας. Η κοινωνική ειρήνη που φαίνεται σταθερή και απαραβίαστη συνθήκη, γρήγορα μπορεί να καταρρεύσει σα χάρτινος πύργος.
Μπορεί το δυτικό προλεταριάτο στις μητροπόλεις του καπιταλισμού να μιμηθεί τη μαχητικότητα των αραβικών λαών και να μετατραπεί σε δύναμη ανατροπής; Ιδού η Ρόδος…
IV Όταν, όμως, ιεροποιούμε μια εξέγερση τη μουμιοποιούμε…
Η αραβική εξέγερση δεν είναι μια εξέγερση που στοχεύει στην ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας. Είναι μια επανάσταση που στοχεύει κυρίως στον εκδημοκρατισμό του πολιτικού εποικοδομήματος. Η μεσαία τάξη και τα στελέχη που αποσκίρτησαν απ’τα καθεστώτα, μάλλον έχουν το πάνω χέρι. Δίχως να θέλω να υποτιμήσω τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, πιστεύω πως σύντομα το αραβικό προλεταριάτο θα δει πως η Αστική Δημοκρατία για την οποία έχυσε το αίμα του είναι μια συνθήκη εχθρική. Το προλεταριάτο παίζει εκτός έδρας : τάσσεται υπέρ μιας μορφής καπιταλιστικού κράτους (της Αστικής Δημοκρατίας) και εναντίον μιας άλλης μορφής (της Δικτατορίας).
V Ο Καντάφι βομβαρδίζει τον Καντάφι ;
Ο Αριστοτέλης έψεγε τους ολιγαρχικούς γιατί συγκροτώντας στρατιωτική δύναμη με ελαφρά οπλισμένους άνδρες (εν δυνάμει ταξικούς αντιπάλους των ολιγαρχικών), συγκροτούσαν μια στρατιωτική δύναμη εναντίον του εαυτού τους.
Ο Μαρξ θεωρούσε πως η αστική τάξη παράγωντας το προλεταριάτο, παράγει τον ίδιο το νεκροθάφτη της.
Οι αμερικάνοι και η CIA εκπαιδεύοντας τον Μπιν Λαντεν και τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν εναντίον των σοβιετικών εισβολέων, συγκρότησαν μια δύναμη εναντίον του εαυτού τους.
Ο αντιιμπεριαλιστής Καντάφι αποφάσισε με την αλλαγή του μιλένιουμ να συμμετέχει στις δυτικές μπίζνες. Έτσι, δια μέσου της Libyan Investment Authority συμμετέχει στην ιταλική εταιρία Finmecanica που κατασκευάζει τις βόμβες που χρησιμοποιούνται εναντίον της Λιβύης! Ο Καντάφι βομβαρδίζει τον Καντάφι!
VI Η σχιζοφρένεια συνεχίζεται ;
Μέσα στο συνεχές κύμα των αραβικών εξεγέρσεων, ο δυτικός υπερ-ιμπεριαλισμός και οι άραβες συνεργάτες του προχώρησαν σε δύο εισβολές : η μια για να “προστατέψουν” τους εξεγερμένους και η άλλη για να καταπνίξουν την εξέγερση. Η πρώτη στη Λιβύη, η δεύτερη στο Μπαχρέιν. Το Μπαχρέιν έχει στρατηγική σημασία για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό : είναι το αγκυροβόλιο του πέμπτου αμερικάνικου στόλου και έδρα της Centcom (της Ναυτικής Διοίκησης των Αμερικάνικων δυνάμεων στη Μέση Ανατολή). Στην Ίσα του Μπαχρέιν οι αμερικάνοι απολαμβάνου μια αεροπορική βάση. Οι ΗΠΑ έχουν επενδύσει πεντακόσια εκατομμύρια δολάρια για το διπλασιασμό της δυναμικότητας των εγκαταστάσεων της βάσης.
Είναι ολοφάνερο : άσχημο περιβάλλον για εξέγερση! 4000 στρατιώτες της “Ασπίδας της Ερήμου” απ’τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με τις ευλογίες των δυτικών εκδημοκρατιστών της υφηλίου, εισβάλλανε στο Μπαχρέιν για να καταστείλουν την εξέγερση εναντίον της σουνιτικής δυναστείας των Αλ Χαλίφα.
Και τι σύμπτωση! Η φιλοδυτική Σαουδική Αραβία είναι μια ολοκληρωτική θεοκρατική δικτατορία, της ουαχαμπίτικης εκδοχής του Ισλάμ (μιας εκδοχής που ασπάζονται οι Ταλιμπάν και ο Μπιν Λάντεν!).
Όχι δεν ειναι σχιζοφρένεια
είναι ο καπιταλισμός…
Σημειώσεις
[1] Ακριβώς επειδή η ανθρώπινη κοινωνία είναι ένα έλλογο εποικοδόμημα της φύσης δεν λειτουργεί αυστηρά ντετερμινιστικά. Όπως έλεγε ο Καστοριάδης : “το ιστορικό ον ξεπερνά το έμβιο ον αφού μπορεί να δώσει νέες απαντήσεις στις “ίδιες” καταστάσεις ή να πλάσει νέες καταστάσεις”. Αυτό όμως δεν αποκλείει την ύπαρξη της νομοτέλειας : νομοτελειακά η μεγάλη φτώχεια και εξαθλίωση γεννούν εγκληματικότητα, νομοτελιακά ο καπιταλισμός γεννά κρίσεις, νομοτελειακά η μισθωτή εργασία παράγει υπεραξία και σύμφωνα με την αναρχική θεώρηση μια επανάσταση που διατηρεί τις ιεραρχικές δομές νομοτελειακά παράγει μια επαναστατική ελιτ που οδηγεί στη δικτατορική εκτροπή.
[2] Τόσο ο Μπεν Αλί, όσο και ο Μουμπάρακ ήταν εκλεκτά μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με πρόεδρο τον Γιωργάκη Παπανδρέου, ενώ ήταν γνωστές οι παλιές καλές σχέσεις της οικογένειας Καντάφι με την οικογένεια Παπανδρέου. Ταυτόχρονα, ο “σοσιαλιστής του 21ου αιώνα” Τσάβες χαρακτηρίζει ως “μεγάλο ανθρωπιστή” τον σφαγέα της Συρίας Αλ Άσαντ. Ναι, είναι ο ίδιος ο αντιιμπεριαλιστής Τσάβες που έχει παραδώσει τρεις κομμουνιστές αντικαθεστωτικούς στη φασιστική κυβέρνηση της Κολομβίας. Τόσο σοσιαλισμό έχουμε να δούμε απ’τον εθνικοσοσιαλισμό!
[3] Ο αισιόδοξος ντετερμινισμός δεν αφορά μονάχα τους Μαρξ και Ενγκελς. Όλες οι τάσεις του επαναστατικού κινήματος του 19ου αιώνα ήταν πεπεισμένες για την αναπόφευκτη της Κοινωνικής Επανάστασης. Μέσα σ’αυτούς κι ο αναρχικός Κροπότκιν και φυσικά ο Μπακούνιν, ο οποίος διακατέχονταν από μια πρωτόγονη μορφή αισχατολογίας.
Υ.Γ. Μια μέρα μετά την ολοκλήρωση του κειμένου έσκασε ακόμα μια άσχημη είδηση για τη Σοσιαλιστική Διεθνή : οι αμερικανικές αρχές συνέλαβαν τον επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινικ Στρος Καν για σεξουαλική παρενόχληση, απόπειρα βιασμού και ομηρία 32χρονης εργαζόμενης σε ξενοδοχείο! Όπως λέει κι ο Γούντι Άλεν σε μια ταινία του : “ξέρεις τι ηθική έχουν οι πολιτικοί; ένα βήμα πριν τους παιδεραστές”.
Πολύκαρπος Γεωργιάδης
Φυλακές Κέρκυρας
Μάης 2011
→Το παραπάνω κείμενο Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Δρόμου Απατρις
(Τεύχος 14-Kαλοκαίρι 2011)






Anarchy press gr
Anarkismo
Contra Info
indy.gr
Indymedia Athens
Αναρχόνυμος Χανιά
kinimatorama
Rioters
Tracia (((i))) Contra
Αναρχείο
1431 ΑΜ ραδιόφωνο
98fm
AΓΚAΘI RADIO
ENTAΣH fm
ράδιο κατάληψη
Αυτο/μένο Ραδιοφωνο Μυτιληνης
ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΑ FM
radio barricada
radio-revolt
espiv.net
Squat.gr
Diy music
Ανεξάρτηση
Black-Tracker
Τracker στη Γαλαρία















Όλα τα ‘χε η Μαριωρή…Όλα τα ‘χαμε στο Ηράκλειο, οι Minoistas (κατά το Atenistas, δυστυχώς, και όχι κατά το Zapatistas) μας έλειπαν. Μεσ’ τη χαρά του καρνάβαλου έκαναν κι αυτοί την εμφάνισή τους. Η δημόσια παρουσίασή τους έγινε, βέβαια, απ’ την τοπική φυλλάδα «ΠΑΤΡΙΣ». Οι ίδιοι αυτοπαρουσιάζονται ως ουδέτεροι: «είμαστε μια ομάδα από ευαισθητοποιημένους ανθρώπους που έχουμε σαν στόχο (…) ένα ουσιαστικό & περιβαλλοντικό λίφτινγκ του Ηρακλείου. Δεν είμαστε κομματικός οργανισμός, ούτε δημοτική παράταξη, αλλά μια ζωντανή κοινότητα (….) πιστεύοντας στην αναζωογονητική δύναμη της δράσης».
…θα τη βρείτε στις καταλήψεις Villa Amalia, Σκαραμαγκά, Ματσάγγου (Βόλος), ΥΦΑΝΕΤ (Θεσσ/κη), σε στέκια και ελεύθερους χώρους
Κάμερες στο φροντιστήριο “Ευθύνη” στο Ρέθυμνο
Αυτές τις μέρες εξελίσσεται μπροστά μας ακόμα ένα επεισόδιο από τα πολλά που έχουν να κάνουν με το φαινόμενο της μετανάστευσης και την πόλωση που επιβάλλεται τεχνητά από τα πάνω στην κοινωνία .
ραδιοκυμάτων!
Η πνευματική φτώχεια ανθρώπων οι οποίοι υποτίθεται διδάσκουν το δίκαιο στη Νομική ξεγύμνωσε με τον πιο σαφή τρόπο για ποιο λόγο ούτε καν η αστική δικαιοσύνη δεν υπάρχει στη χώρα μας. Το βουλγαράκειον “ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό” πρέπει να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην είσοδο της Νομικής,στο κτίριο που καταλήφθηκε από τους απεργούς πείνας. Οι καθηγητές αυτοί δεν αποδείχτηκαν ανάξιοι των περιστάσεων, αλλά αντιθέτως έπαιξαν ενεργητικό ρόλο στο γκρέμισμα οποιασδήποτε αμφιβολίας αν η σαπίλα που κυριαρχεί γύρω μας εκτρέφεται συστηματικά από τους ίδιους και αναπαράγεται από τους επιστήμονες που εκπαιδεύουν! Ακόμα και η ανακοίνωση της ένωσης συνδικαλιστών αστυνομικών προσπάθησε να κρατήσει τα προσχήματα και ήταν πιο ήπιων τόνων από την ανακοίνωση που υπογράφεται από 35 πανεπιστημιακούς [4]!! 
χρωστάει 10 τρις € ελέγχοντας το παγκόσμιο εμπόριο, την ενέργεια αλλά και την παγκόσμια παραγωγή, τότε τί πιθανότητα επιβίωσης έχει μια χώρα των φτωχών Βαλκανίων? Όπως είπαμε και παλαιότερα, για να υπάρχει κέρδος πρέπει να υπάρχει χρέος. Με δεδομένο το τεράστιο χρέος (η συσσώρευση όλων αυτών των χρεών που παγκοσμίως εκτιμάται πάνω από 45 τρις ευρω) κάποιοι πρέπει να έχουν ένα τεράστιο κέρδος και σίγουρα δεν είναι η εργατική τάξη, σίγουρα δεν είναι η μεγάλη πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων, σίγουρα δεν είναι οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι. Δια της εις άτοπον απαγωγής λοιπόν, αποκλείστηκαν από το κέρδος περίπου 6 δις άνθρωποι. Το κέρδος βρίσκεται υπό μορφή φούσκας στα αποθεματικά μεγάλων τραπεζικών ιδρυμάτων και μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών που, ελέγχοντας την ελεύθερη – ασύδοτη αγορά, ελέγχουν τα εθνικά κράτη και μέσω της οικονομίας αυτών, εξουσιάζουν τις ζωές μας. Ο κοινωνικός μας εχθρός – κλέφτης βρίσκεται στις τράπεζες και στα υπουργεία απανταχού της γης. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ελέγχεται από τις τράπεζες, κερδίζει από τις μεγάλες επιχειρήσεις και εξουσιάζει το διεθνές προλεταριάτο μέσω των αστικών κυβερνήσεων, δομώντας έτσι τα πάνω στρώματα της κοινωνικής πυραμίδας της εκμετάλλευσης. Η βρώμικη δουλειά γίνεται από τη μέση της πυραμίδας και κάτω. Η λουμπενοποίηση της εργατικής τάξης και η εξατομίκευση των κοινωνικών συνθηκών που διέλυσαν τη μικροαστική τάξη οδήγησε σε μία τεράστια βάση εκμετάλλευσης, πάνω στην οποία εδρεύει η κεφαλή της πυραμίδας που περιγράψαμε. Υφίσταται λοιπόν αυτό που σιγοψιθυρίζουμε όλοι «οι πάντες δουλεύουμε για τις τράπεζες». Μέσα σ’ αυτό το φαύλο κύκλο, εκτός απ’ αυτούς που κερδίζουν και αυτούς που χάνουν, υπάρχουν κι αυτοί που επιπλέουν ανάμεσα και ζουν παρασιτικά. Δημοσιογράφοι, μπάτσοι, δικαστές προστατεύουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση και εδραιώνουν το φασισμό στην κοινωνία. Ο μέσος άνθρωπος πρέπει 8 ώρες να εργάζεται, 8 ώρες να καταναλώνει και 8 ώρες να κοιμάται. Πέραν τούτου απομονώνεται, διώκεται, συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, εκτελείται. Στην τραγική ελληνική πραγματικότητα, η κυβέρνηση Καραμανλή δάνεισε τις ελληνικές τράπεζες με περίπου 50 δις ευρώ (δήθεν για την εξασφάλιση της ρευστότητας και της τόνωσης της αγοράς), από τα οποία τα 28 ταξίδεψαν στην Ελβετία. Με τα υπόλοιπα οι τράπεζες προχώρησαν σ’ ένα κυνήγι συγχωνεύσεων και εξαγορών που μόνο την αγορά δεν τόνωσε. Αντίθετα η πολιτική Καραμανλή και στη συνέχεια η πολιτική ΓΑΠ οδήγησαν στη φτώχεια και στην εξαθλίωση πολύ μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας, μέσω των απολύσεων, της αύξησης του πληθωρισμού, της έμμεσης και άμεσης φορολογίας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην υπόλοιπη ευρώπη: επιδρομή σε ό,τι κατέκτησε η εργατική τάξη τα τελευταία 100 χρόνια και ποινικοποίηση σε ό,τι αμφισβητεί την καπιταλιστική ισχύ και το δίκιο των λίγων. Οι κυβερνήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού χάρισαν δις στις τράπεζες και τράφηκαν από αυτές προκαλώντας το τεράστιο οικονομικό πρόβλημα, παρουσιάζουν πλέον ως μονόδρομο την εξοικονόμηση χρημάτων από το πάλαι ποτέ κοινωνικό κράτος που οι ίδιες δημιούργησαν για να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Φυσικά, πάντα πρωτοπόρος στη λαμογιά η Ελλάδα. Ο σχετικά πρόσφατος ισχυρισμός ότι η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα μπορεί να δώσει λύση διεξόδου από την κρίση, μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί. Αφού έφτιαξαν έναν χαοτικό κρατικό μηχανισμό διορίζοντας ψηφοφόρους τους για να επανεκλέγονται, δημιουργώντας επιτροπές και επιτροπάτα με παχυλούς μισθούς, προχωρούν τώρα σε γκεμπελικού τύπου αφορισμό και μηδενισμό της προσφοράς των δημοσίων υπαλλήλων στην ελληνική κοινωνία. Χωρίς να ονομάσουν αυτούς που αμείβονταν με υπέρογκα ποσά και κυρίως χωρίς να συλλάβουν τους υπουργούς που δημιούργησαν τις θέσεις αυτές, κατηγορούν χιλιάδες εργαζομένους με μισθό 1000 ευρω και κόβουν δώρα και επιδόματα από χαμηλόμισθους και συνταξιούχους. Δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι τα κομματόσκυλα που βολεύτηκαν σε άκυρα πόστα του δημοσίου. Από τις 800.000 που προσφάτως μάθαμε ότι αποτελεί το έμμισθο προσωπικό του ευρύτερου δημόσιου τομέα, οι 150.000 είναι οι χαραμοφάηδες του στρατού και της αστυνομίας που ποτέ δεν πρόσφεραν τίποτα πέρα από χούντες, πολέμους και τρομοκρατία. Οι 200.000 είναι συμβασιούχοι, ωρομίσθιοι και εργαζόμενοι με ειδικού τύπου συμβάσεις και πολύ χαμηλές ετήσιες απολαβές . Οι υπόλοιποι 450.000 που αμείβονται, δεν είναι αρκετοί στην πραγματικότητα για να καλύψουν τις ανάγκες μας (γιατροί, νοσοκόμοι, δάσκαλοι, καθηγητές, νηπιαγωγοί, υπάλληλοι κτλ δεν επαρκούν). Στο σύνολο αυτό υπάρχουν 50.000 κομματόσκυλα διορισμένα τα οποία υπεραμείβονται και δεν προσφέρουν κανένα κοινωνικό έργο αλλά καμία κυβέρνηση δεν ανέλαβε την ευθύνη για την ύπαρξή τους. Επίσης καμία κυβέρνηση δεν παραδέχτηκε ότι το 90% διορίστηκε με μέσον. Από τα οικονομικά μέτρα του Παπακωνσταντίνου στις ΔΕΚΟ στο 9μηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2010 εξοικονομήθηκαν 143 εκ. ευρω δηλαδή ποσοστό μικρότερο του 0,04% του δημοσίου χρέους, κοινώς ούτε καν σταγόνα στον ωκεανό, και τα ΜΜΕ πανηγυρίζουν μιλώντας για «τα πρώτα αποτελέσματα». Μας δουλεύουν; ακόμα κι αν πάρουμε το ακραίο σενάριο της απόλυσης του 50% των δημόσιων υπαλλήλων θα συμβεί το εξής: απολύονται 400.000 εργαζόμενοι Χ 26.000 ευρώ καθαρός μισθός ετησίως=εξοικονομούνται 10 δις ετησίως. Δηλαδή δεν ξεχρεώνουμε ούτε σε 40 έτη και ταυτόχρονα δημιουργείται ανεργία περίπου στο 30%. Άρα για ποιό πράγμα μιλάμε; Επίσης, το ελληνικό κράτος διαθέτει 52 ΔΕΚΟ. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ειδική Γραμματεία ΔΕΚΟ του υπουργείου Οικονομικών και με βάση τους εξαμηνιαίους ισολογισμούς και καταστάσεις αποτελεσμάτων χρήσης των 32 από τις 52 ΔΕΚΟ που εποπτεύει, οι 16 είναι ζημιογόνες, οι 14 είναι κερδοφόρες (30 δηλαδή έχουν να παρουσιάσουν αποτελέσματα), ενώ για 2 από αυτές (ΔΕΠΑΝΟΜ και ΗΔΙΚΑ) δεν υπήρξαν ούτε κέρδη ούτε ζημίες. Αν υποθέσουμε ότι τις ξεπουλάει όλες, υπενθυμίζοντας ότι μία από τις μεγαλύτερες ΔΕΚΟ, η ολυμπιακή αεροπορία, πωλήθηκε αντί 110 εκ ευρώ, δεν πρόκειται να λάβει ποσό μεγαλύτερο των 5 δις ευρώ. Δηλαδή ακόμη μια σταγόνα στον ωκεανό του πλασματικού εξωτερικού χρέους. Που απευθύνονται λοιπόν κράτος και ΜΜΕ; Στην ουσία κανέναν τους δεν ενδιαφέρει η αποπληρωμή του χρέους γιατί πολύ απλά αυτό το χρέος δεν υπάρχει. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η ενίσχυση των εξουσιαστικών δομών, η αναβάθμιση του καπιταλιστικού συστήματος και η διαιώνιση της εκμετάλλευσης με στόχο φυσικά πάντα το κέρδος. Όλα αυτά μέσα σε ένα φασιστικό περιβάλλον καθημερινής διαστρέβλωσης της πραγματικότητας από ΜΜΕ. Η εκτελεστική και δικαστική εξουσία δρουν ως υπάλληλοι των τραπεζών και των αφεντικών, διασφαλίζοντας τη λειτουργία του κέρδους. Με πολύ απλά λόγια, σε αυτά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης τους, θα μπορούσαν να εφαρμόσουν «σεισάχθεια» και να αναδιανέμουν την τεράστια ακίνητη περιουσία του δημοσίου σε αγρότες και εργάτες, ανακουφίζοντας αυτές τις πολύπαθες τάξεις από μεγάλα έξοδα. Θα μπορούσαν επίσης να επιβάλλουν πλαφόν στις τιμές αγοράς καταναλωτικών αγαθών ή ακόμη να εγγυηθούν για τα χρέη των ανέργων ή φτωχών στις τράπεζες. Κάτι τέτοιο όμως δε συμφέρει κανέναν τους. Όπως αποδεικνύεται, κράτος και κεφάλαιο επιτίθενται καθημερινά στα δικαιώματα της εργατικής τάξης, των μεταναστών και των λοιπών αδύναμων. Με γνώμονα τα κατειλημμένα εργοστάσια της Αργεντινής, τις κολεκτίβες στα χωριά των Ζαπατίστας, την αλληλεγγύη που βιώνουμε στα αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα και με κανόνα τις ανάγκες μας, επιλέγουμε την αντίσταση, την εξέγερση, την απαλλοτρίωση, τις οριζόντιες δομές οργάνωσης για να επιτεθούμε στο φασισμό που επιβάλλει κράτος και κεφάλαιο…μέχρι την έφοδο στον ουρανό.
Το νέο φύλλο της παγκρήτιας εφημερίδας δρόμου Άπατρις (Τευχος 12, Φεβρουάριος 2011) κυκλοφόρησε. 