(((●))) Candia :: Alternativa

Ανεξάρτητος μη εμπορευματικός χώρος ενημέρωσης & αντιπληροφόρησης στην Κρήτη

Archive for 17 Νοεμβρίου 2010

Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73

Posted by candiaalternativa.info στο Νοέμβριος 17, 2010

Για άλλη μια χρονιά, η φετινή «επέτειος» λυγίζει κάτω από το βάρος των εξελίξεων και διεργα­σιών που συντελούνται σε κοινωνικοϊστορικό επίπεδο. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι ζωντανή στο μέτρο που οι αιτίες που τη γέννησαν είναι υπαρκτές και θα πλανιέται ως φάντασμα πάνω από τα κε­φάλια όσων εξακολουθούν να κλείνουν αυτιά και μάτια μπρος στην καπήλευση της ουσίας του από τους γραβατομένους δημιοκράτες. Όσο τα γεγονότα εκείνης της εποχής απομονώνονται από το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που τα γέννησε, τόσο το Πολυτε­χνείο θα συμβολοποιείται και θα αφυδατώνεται.

Η ιστορία του Πολυτεχνείου εφορμά από τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια και συνδέεται άρρηκτα τόσο με τη ματαίωση του αγώνα ενάντια στο φασισμό όσο και την επανίδρυση του ελληνικού κράτους υπό τη σκέπη μιας εξουσίας προκλητικής. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ψυχροπολεμική δεκαε­τία του ’60 οπλίζει τα κινήματα με την πεποίθηση της ανατροπής, τη στιγμή που σε τοπικό επίπεδο, η επέμβαση ξένων δυνάμεων και οι συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης οδηγούν εργαζόμενους και φοιτητές και πάλι στους δρόμους. Κατά την τριετία ΄63-΄66 η Ελλάδα έχει τις περισσότερες καταγε­γραμμένες κινητοποιή­σεις και απεργίες παγκοσμίως. Μπροστά στο φόβο της «κομμουνιστικής απειλής» – ειδικότερα μετά τα γεγονότα του ’65 – η πραγμάτωση των κοινωνικών αγώνων ανα­κόπτεται με την επιβολή της Χούντας των συνταγματαρχών, τη στιγμή που οι κοινοβουλευτικές δυ­νάμεις – από όλες τις κατευθύνσεις- έριζαν για τη νομή της εξουσίας επικαλούμενες την καταπάτη­ση της νομιμότητας.

Το αποτέλεσμα γνωστό: μια ζωή χωρίς μέλλον – εξορίες, βασανιστήρια, καταστολή. Τα χρόνια που περάσανε χαρακτηρίζονται από σποραδική αντιδικτατορική αντίσταση. Όμως, μπροστά στο σκοταδισμό του νέου φασιστικού κράτους και στο τρίπτυχο πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια, κομ­μάτια της κοινωνίας αυτοοργανώνονται. Ήταν αυθόρμητοι φοιτητές και εργάτες που καταλαμ­βάνουν το Πολυτεχνείο μετα­τρέποντάς το σε κέντρο αγώνα και όχι τα δύο ΚΚΕ μαζί με το ΠΑΚ, που από την πρώτη στιγμή είτε αποκαλούσαν τους καταληψίες πράκτορες της ΚΥΠ είτε έκαναν ότι μπορούσαν για να διαλύσουν την κατάληψη εκ των έσω είτε προσπαθούσαν υπόγεια να συνθηκο­λογήσουν. Μπορεί η εξέγερση που ακο­λούθησε να μην έριξε τη Χούντα αλλά άφησε σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον.

Η αυθόρμητη εξέγερση του ΄73 έχει πέσει θύμα διαστρέβλωσης και εκμετάλλευσης από την κυριαρ­χία και τους ταγούς της. Ο ξεκάθαρα αντικαπιταλιστικός και αντισυστημικός χαρακτήρας της αλλοιώνε­ται σαν αόριστα «φιλελεύθερος» και «δημοκρατικός». Ξεχειλώνεται όσο μπορεί, για να χωρέσει πολιτι­κές καριέρες. Τροφοδοτεί κομματικούς μηχανισμούς, τα όργανα των οποίων είτε βρίσκονταν με την πλευρά των χουντικών είτε μιλούσαν για «προβοκάτορες», εφόσον το ξέσπασμα ξέφευγε από τα όρια της στενής λογικής και του ελέγχου τους. Μεγάλο μέρος της αριστεράς εγκλω­βισμένο και απαξιωμένο κοινωνικά, εξακολουθεί να επενδύει τη συμμετοχή της στους ίδιους κοι­νωνικούς αγώνες πάντα με το ένα μάτι στραμμένο στην κάλπη. Κυρίως όμως, η αλλοίωση αυτή αποτελεί συστατικό συντήρησης του συστήματος. Θέλει να μετατρέψει το Πολυτεχνείο σε ένα στείρο μουσειακό έκθεμα, χωρίς δυναμική που γίνεται ένα ακόμη στοιχείο της «δημοκρατικής κοι­νωνικής συναίνεσης». Όμως, το Πολυτεχνέιο του ’73, παρόλες τις προσπάθειες να γίνει γιορτή της δημοκρατίας, επικοινωνεί με το σήμερα με το νήμα από τα ξηλωμένα πεζοδρόμια της μεταπολίτευ­σης, τα οδοφράγματα, το ξύλο, τις αύρες, το πρώτο σπάσιμο του ασύλου το ΄95, τις δολοφονίες του Κουμή, της Κανελλοπούλου και του Καλτεζά.

Σήμερα, ζούμε το τέλος του μεταπολιτευτικού πολιτικού κύκλου και μαζί το τέλος της εικονικής πραγματικότητας ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο». Η καταναλωτική ευημερία έχει φτάσει πλέον στην ημερομηνία λήξης και πίσω από το πέπλο του θεάματος επανεμφανίζεται ο ζο­φερός κόσμος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Στα πλαίσια κλυδωνισμών του διεθνο­ποιημένου καπιταλι­σμού, η φούσκα της ελληνικής οικονομίας σκάει. Μαζί με το τέλος του μεταπο­λιτευτικού κύκλου δια­φαίνεται και το τέλος της συναίνεσης της κοινωνίας. Η βίαιη οικονομική εξα­θλίωση, η αβέβαιη καθημε­ρινότητα και η διάψευση των υποσχέσεων του καθεστώτος σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού δημιουργούν το κατάλληλο εκρηκτικό μίγμα για την αμ­φισβήτηση της κυριαρχίας. Στα πλαίσια αυτά, το καθεστώς σιγά-σιγά απεκδύεται τον κοινοβουλευ­τικό του μανδύα, ολισθαίνει σε μια μόνιμη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και φασιστικοποιείται. H κυριαρχία, προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντά της, επιτίθεται ολομέτωπα και πολυεπίπεδα στην κοινωνία. Η επίθεση είναι οικονομική-εργασιακή, νομική, στρατιωτική και ιδεολογική. Είναι δηλαδή ξεκάθαρα ταξική.

Η κυβέρνηση, κάτω από την επικυριαρχία διεθνών χρηματοπιστωτικών κύκλων, του Δ.Ν.Τ και της Ε.Ε, επιτίθεται ενάντια στις εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις και λαμβάνει ληστρικά οικο­νομικά μέτρα ενάντια στους εργαζόμενους. Μειώνει τους μισθούς, περικόπτει τα επιδόματα, αυ­ξάνει τους φόρους, μειώνει τις συντάξεις, αυξάνει το όριο απολύσεων, καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και, ελαστικοποιεί την εργασία. Από την άλλη, το κράτος σώζει τις τράπεζες από την κατάρρευση, απαλ­λάσσει τις εταιρείες μέσω φόρο-αμνηστίας, παρέχει στους μεγαλοεπιχειρηματίες ελαφρύνσεις και προω­θεί την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Στα πλαίσια της θωράκισης απέναντι σε διαφαινόμενες αντιδράσεις, η κυριαρχία αναβαθμίζει το νο­μικό της οπλοστάσιο. Το καλοκαίρι, περνά στα μουλωχτά την δεύτερη αναθεώρηση του τρομο­νόμου και τον καθιστά το πιο εφιαλτικό νομικό εργαλείο της δημοκρατίας. Οι διαδηλωτές βαφτίζο­νται τρομο­κράτες και οι συντροφικές τους σχέσεις ποινικοποιούνται ως συνένοχες. Συν αυτώ, οι μάρτυρες μπο­ρούν πλέον να διατηρούν την ανωνυμία τους στα δικαστήρια, ανοίγοντας έτσι ελεύ­θερο το πεδίο της πάγιας τακτικής των μπάτσων σε στημένα κατηγορητήρια και στην ψευδομαρτυ­ρία. Πλέον η δημοκρα­τία νομοθετεί στα πρότυπα της χούντας και δημιουργεί το θεσμικό πλαίσιο εξόντωσης του «εσωτερικού εχθρού».

Ταυτόχρονα, πληθαίνουν και εξοπλίζονται περισσότερο οι δυνάμεις καταστολής και αυξάνει η αστυ­νόμευση της καθημερινότητας. Οι μόνες θέσεις εργασίας που προκηρύσσονται είναι για δια­φόρων ει­δών μπάτσους. Δημιουργούνται νέες ομάδες άμεσης δράσης και εκπαιδεύονται λόχοι των ειδικών δυ­νάμεων του στρατού για την καταστολή κοινωνικών κινητοποιήσεων. Παράλληλα, ανα­νεώνεται συνε­χώς ο εξοπλισμός της καταστολής με νέα όπλα και οχήματα. Όλα αυτά βέβαια συ­μπληρώνονται με τον «μηδενικό βαθμό ανοχής», την συνεχή παρουσία της αστυνομίας σε δρόμους και γειτονιές, τα μαζικά πογκρόμ και τους αποκλεισμούς των μπάτσων σαν νέου στρατού κατοχής σε ολόκληρες γειτονιές των μητροπολιτικών κέντρων.

Τέλος, ο πόλεμος της εξουσίας απέναντι στην κοινωνία διεξάγεται και σε ιδεολογικό επίπεδο με σκο­πό την απονομιμοποίηση κάθε φωνής αντίστασης και την παρουσίαση των θέσεων της κυβέρ­νησης ως αναγκαστικού μονόδρομου. Το ταξικό συμφέρον βαφτίζεται εθνικό και τα αδιέξοδα του οικονομικού συστήματος και της διαχείρισης μετατρέπεται σε συλλογική ευθύνη. Εδώ το σημαντι­κότερο ρόλο έχουν τα ΜΜΕξαπάτησης, που συντονίζονται γύρω από τον κυρίαρχο λόγο, θάβουν κάθε άλλη άποψη, απο­κρύπτουν κινητοποιήσεις, σπιλώνουν αγωνιστές και κινήματα και αναλαμ­βάνουν το ρόλο του δημόσιου κατήγορου προλειαίνοντας το έδαφος για διώξεις και εκδικητικές δι­καστικές αποφάσεις.

Όταν, λοιπόν, όλα τα παραπάνω είναι μέτρα και εργαλεία στα χέρια της κυριαρχίας για την εξαθλίω­σή μας, τότε είναι που η συλλογικοποίηση των αγώνων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μην πιάσουμε πάτο. Κι ενώ έχουμε όλους τους λόγους να κατεβαίνουμε καθημερινά στο δρόμο, δεν το κάνουμε. Όταν έχουμε το παράδειγμα της 17 Νοέμβρη και όταν μάλιστα ένα κομμάτι της κοινω­νίας γιορτάζει για αυτή τη νίκη του κινήματος, γιατί διστάζει το ίδιο κίνημα να προχωρήσει σε ουσιαστι­κότερες πράξεις στις μέρες μας; Όταν οι φασίστες στο Ρέθυμνο προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι, γιατί αφήνονται οι φασιστικές προκλήσεις χωρίς απάντηση; Είναι τώρα που οι συνελεύσεις στις γειτονιές, στις σχολές και στους χώρους εργασίας, οι από κοινού συνελεύσεις, η έννοια της αλ­ληλεγγύης μεταξύ των διάφορων χώρων και τα κανάλια δικτύωσης πρέπει επιτέλους να δημιουργη­θούν και να είναι προ­σβάσιμα σε όλους. Γιατί οι πορείες σε στημένα ραντεβού δεν αποτελούν λύση, όπως ούτε μπορούμε να περιμένουμε τις 15 Δεκέμβρη για να απεργήσουμε. Πρέπει, επι­τέλους, να συμβάλλουμε από κοινού κι ο καθένας με τον τρόπο του, στη διάλυση αυτού του σάπιου συστήματος.

ΑΝ ΔΕΝ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΛΑΚΩΣΕΙ

Ρέθυμνο,
Νοέμβρης 2010,
κόντρα ★ μπάντα

Posted in ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΑΡΘΡΑ, ΕΝΤΥΠΑ/ΚΕΙΜΕΝΑ/ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ, ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ-ΡΕΘΥΜΝΟ | Με ετικέτα: , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73

4η Ανακοίνωση Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών – Αντιεξουσιαστών Ηρακλείου

Posted by candiaalternativa.info στο Νοέμβριος 17, 2010

4η Ανακοίνωση Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών – Αντιεξουσιαστών Ηρακλείου

«Το ζήτημα που διατρέχει τους αιώνες και για το οποίο αργά ή γρήγορα πρέπει να γίνει μάχη, είναι οι λαοί έναντι στις τράπεζες»

(Λόρδος Άκτον )

Ο καπιταλισμός περνάει κρίση, όπως λέμε το παιδί βγάζει δόντια (και πολύ κοφτερά μάλιστα!)

Η επιχειρηματολογία του κράτους και των αφεντικών με σκοπό να απροσανατολίσουν ή να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, καλώντας τον να κάνει υπομονή και θυσίες, στηρίζετε στο παραμύθι περί «κρίσης του οικονομικού συστήματος». Μια κρίση με πολλές άγνωστες (μέχρι σήμερα) λέξεις: Spreads, τρόικα, ΔΝΤ, μνημόνιο, διεθνείς αγορές, διεθνείς κερδοσκόποι κτλ. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι μας δουλεύουν κανονικά!

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα (σε Ευρώπη και ΗΠΑ) δεν είναι τίποτα άλλο από μια συνολική ανακατατάξη του κεφαλαίου. Και πάντα πίσω από τους νέους οικονομικίστικους όρους αποκρύβεται ουσιαστικά η περιστολή ελευθεριών και δικαιωμάτων, η συρρίκνωση μισθών και έπεται συνέχεια. Σκοπός τους πάντα το κέρδος, για να μπορέσουν να διατηρήσουν ανταγωνιστικές τις οικονομίες τους, τόσο μεταξύ τους όσο και με τους εξ ανατολής κυρίαρχους.

Η πλαστή ευημερία των τελευταίων δεκαετιών (επιχειρήσεις, ιδιόκτητα σπίτια και αυτοκίνητα και πολλά άλλα δανεικά) κατέρρευσε σε μια νύχτα. Μαζί της πήρε και τα όνειρα κάποιων για ίσες ευκαιρίες και για μια πιο σωστή και δίκαιη λειτουργία του συστήματος, που τόσα χρόνια προσκυνούσε ο καθένας με τον τρόπο του. Αδιαφορώντας για τα εγκλήματα που γίνονταν σε καθημερινή βάση πριν ξεσπάσει η περιβόητη «κρίση» τους, εις βάρος συνανθρώπων μας που βίωναν την φτώχεια και την εξαθλίωση, τώρα έχουν βρεθεί στην ίδια ή παρόμοια θέση. Έχοντας ήδη υποθηκεύσει το μέλλον των ίδιων και των παιδιών τους.

Η ιστορία επαναλαμβάνετε με τον πιο τραγικό τρόπο. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι αλλά και περισσότεροι, σε μια κοινωνία αποσαθρωμένη, ηττοπαθής και έχοντας χάσει ότι με αγώνες είχε κάποτε κερδίσει. Και ίσως επέλθει μετά από κάποια χρόνια η «ανάπτυξη», κάλπικος πλούτος και μικρές παραχωρήσεις, στάχτη στα μάτια μας. Αυτός ο φαύλος κύκλος είναι που πρέπει να σπάσει.

Θεσμοί αλλοτρίωσης και εξημέρωσης

Δεν είναι τυχαίο πως το τελευταίο διάστημα, η τέταρτη εξουσία της δημοκρατίας, τα ΜΜΕ, έχουν επιδοθεί σε μια εκστρατεία διαστρέβλωσης και απόκρυψης των πραγματικών αιτιών αυτής της κοινωνικο-οικονομικής κρίσης που ζούμε. Πράγμα το οποίο καθιστά την υποταγή στις αποφάσεις των »ειδημόνων»(κυβερνήσεις),να φαίνεται ως μονόδρομος για τη σωτηρία μας. Ολόκληρα κοινωνικά κομμάτια προβάλλονται ως αντιμαχόμενα. Απεργιακές κινητοποιήσεις ορισμένων κλάδων παρουσιάζονται ως απορυθμιστικοί και κατασταλτικοί παράγοντες για την επιβίωση και ανάπτυξη των υπολοίπων. Καλοδουλεμένα σχέδια σε μια προσπάθεια σύγχυσης των κομματιών εκείνων που μπαίνουν σε κάποια διαδικασία αντίστασης. «Διαίρει και βασίλευε» δηλαδή. Στην διατήρηση της κοινωνικής αποχαύνωσης, δεν είναι μόνο τα δελτία των  ειδήσεων που βλάπτουν σοβαρά τη νοημοσύνη.

Κόμματα της αντιπολίτευσης και μεγαλοσυνδικαλιστές ρητά ή σιωπηλά απορρίπτουν την ουσιαστική αντιπαράθεση και τον ξεσηκωμό απέναντι στο βάρβαρο τούτο σύστημα. Είτε κάτω απ’ τη μάσκα ενός αγωνιστικού προσωπείου είτε όχι, φρενάρουν, χειραγωγούν και εκτονώνουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Όλα αυτά συντελούν στη δημιουργία μιας άβουλης μάζας ατομικοτήτων, ανίκανη να αντίδρασει σε οτιδήποτε, όπου ο μόνος λόγος που την κρατά σε συνοχή και »ηρεμία» είναι ο φόβος και η ανασφάλεια.

Επένδυση στο φόβο

Σε αντίθεση με τα παλαιότερα εξουσιαστικά συστήματα, ο καπιταλισμός έχει αναπτύξει εξαιρετικές τεχνικές ψυχολογικής χειραγώγησης της μάζας. Έχοντας δημιουργήσει ένα, τεραστίου μεγέθους, δίκτυο παραγωγής μαζικής κουλτούρας και πληροφόρησης, διαθέτει την ικανότητα να καθοδηγεί την ψυχολογία των υπηκόων του, ανάλογα με την εκάστοτε κοινωνική κατάσταση. Στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης αλλά και της πολιτικής χρεοκοπίας του καθεστώτος η επιλογή των αφεντικών πλέον μπορεί να ονομαστεί κοινωνικός κανιβαλισμός. Η επίσημη προπαγάνδα μεθοδευμένα παρουσιάζει την αύξηση της εγκληματικότητας σε φτωχές συνοικίες ως συνθήκη ζωής. Το δόγμα του «κράτους ασφάλειας» ποντάρει τα ρέστα του στον τρόμο και την αγωνία του κόσμου.

Η επένδυση στον φόβο, έρχεται να πατήσει πάνω στην εξατομίκευση της κοινωνίας. Ο καπιταλισμός κατάφερε να διαιρέσει τα διάφορα κοινωνικά σύνολα σε αλληλοσυγκρουόμενες ατομικότητες που είναι προφανώς περισσότερο ελεγχόμενες και συνεπώς λιγότερο επικίνδυνες για την διαιώνιση του. Η ώρα για την ακριβώς αντίστροφη διαδικασία έχει φτάσει. Με δεδομένο πλέον για όλους ότι ο ατομικός δρόμος οδήγησε στην ηθική χρεωκοπία του συστήματος που τον πριμοδότησε και στην εξαθλίωση αυτών που τον πίστεψαν σαν αξία, η λύση φαίνεται ξεκάθαρα πλέον στην απέναντι πλευρά.

Καταστολή και τρομονόμος

Στην Ελλάδα, από το 2001 έχει ξεκινήσει το παραλήρημα των κυβερνήσεων για την υποτιθέμενη έξαρση της τρομοκρατίας (εσωτερικός εχθρός), θεσπίζοντας νόμους (αντιτρομοκρατικούς ή μη) δήθεν να μας προστατεύσουν. Η δεύτερη κατά σειρά τροποποίηση του «τρομονόμου» έγινε μες στο κατακαλόκαιρο και με συνοπτικές διαδικασίες για να αποφευχθούν τυχόν αντιδράσεις.

Αυτό το καινούριο τερατούργημα έρχεται να καταδείξει ως τρομοκρατική την όποια μορφή αντίστασης προς την «έννομη τάξη». Από την παρακίνηση για απεργία, μέχρι την συμμετοχή σε κάποια πορεία. Πράξεις πλημμεληματικού χαρακτήρα μετατρέπονται σε κακουργήματα και οι κατηγορούμενοι αποκτούν αυτόματα τον χαρακτηρισμό του τρομοκράτη. Υπάρχει ακόμα και η περίπτωση αν φωνάξεις «Προσοχή από εκεί έρχεται η αστυνομία» να βρεθείς στην φυλακή μέχρι και για 10 χρόνια! Εμφανίζονται επίσης και οι αόρατοι μάρτυρες αφού ο καθένας μπορεί να καταθέσει ανώνυμα και να μην εμφανιστεί ποτέ στο δικαστήριο. Μιλάμε δηλαδή για νέου τύπου στημένα κατηγορητήρια καταργώντας ουσιαστικά από τον κατηγορούμενο την δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Το κράτος αναβαθμίζει το νομικό του οπλοστάσιο ώστε να είναι έτοιμο για την επικείμενη έκρηξη. Είναι φανερό ότι προσπαθούν να μας τρομάξουν γα να μη ξεσηκωθούμε. Θέλουν να μας δείξουν ότι όποιος αντισταθεί θα βρεθεί στη φυλακή σαν τρομοκράτης.

Ο κόσμος δεν αλλάζει στις κάλπες

Αν κάτι έμεινε τελικά από αυτές τις κάλπες μάλλον είναι η αυξημένη αποχή. Ποτέ βέβαια δε πιστέψαμε πως από μόνη της μπορεί να υποκαταστήσει ένα χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα που η επιβίωση του πλέον βασίζεται μονάχα στην σκανδαλώδη ανοχή των υπηκόων του. Βέβαια, ατάκες του τύπου «η ψήφος είναι δύναμη» ή «η αποχή είναι συνενοχή», είναι το λιγότερο για γέλια. Αποκαλύπτουν λίγο-πολύ τη φύση του καπιταλισμού που σε μια τέτοια συγκυρία όπως οι εκλογές, δίνει τη δυνατότητα στην εξουσία να προπαγανδίσει την «αξία της δημοκρατίας» και της «συμμετοχής» στους θεσμούς, μια καραμέλα που έχει πια λιώσει.

Η αποχή από τις εκλογικές αυταπάτες κρύβει μέσα της κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια «ψήφο διαμαρτυρίας». Εμπεριέχει την απαξίωση του ατόμου απέναντι στα κόμματα και τους ξεπουλημένους ηγέτες τους. Ακόμα, δείχνει την αμφισβήτηση του για το σημερινό γραφειο-κρατικό σύστημα εκπροσώπευσης και ανάθεσης, που επιτρέπει σε μια ολιγαρχία από βιομήχανους ,συνδικαλιστές και πολιτικούς να επιβάλλεται στην καθημερινότητα μας και κατ’ επέκταση να ορίζει τις ζωές μας. Η «λαϊκή εντολή» την οποία οι παραπάνω ισχυρίζονται ότι έλαβαν, σ’ αυτές τις εκλογές , δεν είναι τίποτα παραπάνω από το δημοκρατικό άλλοθι που θα τους δώσει την δυνατότητα να επεκτείνουν την κυριαρχία τους ως εκεί που προστάζουν τα συμφέροντα τους και η εξουσιομανία τους.

Όμως η αποχή από μόνη της μπορεί να είναι απλά μια στείρα άρνηση, χωρίς περιεχόμενο και συνοχή. Αυτό που μας λείπει τώρα δεν είναι περισσότερη δημοκρατία, ούτε το να περιφερόμαστε από κάλπη σε κάλπη, κάθε 2, 3 ή 4 χρόνια, περιμένοντας να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Μας λείπει η ζωή και θα χρειαστεί να τη κερδίσουμε, δίνοντας ένα σκληρό μα αξιοπρεπή αγώνα, μακριά από ηγέτες και αρχηγούς και ενάντια σε κάθε εξουσία.

Από την αμφισβήτηση της δημοκρατίας, στην ριζοσπαστικοποίηση της καθημερινής ζωής

Διανύουμε την πιο ιστορική περίοδο στην Ελλάδα. Μετά την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας, την κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, μπροστά σε μια κρίση η οποία είναι οικουμενική, δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από εύκολες λέξεις και οικονομικές τερατολογίες. Ο πολιτικός πυλώνας νομιμοποίησης και διαιώνισης του καπιταλιστικού συστήματος αμφισβητείται από τους ίδιους τους υπηκόους του. Η δημοκρατική ολιγαρχία της αστικής τάξης δεν διασκεδάζει πλέον κανέναν, πόσο μάλλον αυτούς που βρίσκονται στα πιο χαμηλά οικονομικά στρώματα. Όλους αυτούς δηλαδή που τις τελευταίες δύο δεκαετίες επένδυσαν στην ψευδαίσθηση του ανταγωνισμού και της κοινωνικής ανέλιξης. Δεν έβλεπαν όμως πως αυτοί που καλούνταν να κυβερνήσουν, δεν ήταν τίποτε άλλο πάρα οι σύγχρονοι δήμιοι, της μοναδικής δυναμικής στην υπόθεση της ταξικής σύγκρουσης, του προλεταριάτου.

Μέσα στην εποχή της ανάπτυξης των ταξικών αγώνων τη δεκαετία του 70′ έως και την ιστορική πολιτική εναλλαγή της εξουσίας με την εκλογή του ΠΑΣΟΚ το 81′, το προλεταριάτο έχασε τελείως τη σιγουριά της αυτόνομης προοπτικής του, αλλά όχι και την ύπαρξη του. Δεν αφανίστηκε. Εξακολουθεί να υφίσταται, αναλλοίωτο, μέσα στην εντεινόμενη αλλοτρίωση του σύγχρονου καπιταλισμού: είναι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων που έχασαν κάθε εξουσία πάνω στη χρήση της ζωής τους. Γι’ αυτό έως και σήμερα επιβάλλεται όλο και περισσότερο η επανανοηματοδότηση των όρων και των συνθηκών που θα επιτρέψουν την χειραφέτηση και το ξεπέρασμα σε τελική ανάλυση, των ψευδαισθήσεων του προλεταριάτου : να δοθεί ένα νέο νόημα στη διαδικασία της ριζοσπαστικοποίησης μέσα από την αμφισβήτηση της μισθωτής εργασίας και του έθνους κράτους. Να αποκτήσουμε ξανά και ξανά την θέληση της καταστροφής της καθημερινής αλλοτρίωσης και των θεσμών που την ενισχύουν, από τους δήμους και τις περιφέρειες, έως τα κόμματα και τα συνδικάτα.

 

 

Posted in ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΑΡΘΡΑ, ΕΝΤΥΠΑ/ΚΕΙΜΕΝΑ/ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ-ΗΡΑΚΛΕΙΟ | Με ετικέτα: , , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 4η Ανακοίνωση Ανοιχτής Συνέλευσης Αναρχικών – Αντιεξουσιαστών Ηρακλείου

Συγκεντρώσεις -Πορείες για 17/11/2010 στην Κρήτη

Posted by candiaalternativa.info στο Νοέμβριος 17, 2010

Συγκεντρώσεις -Πορείες για 17/11/2010 στην Κρήτη :

  • Χανιά – συγκέντρωση Τετάρτη 17/11/09  στις  19:00

στην πλατεία Αγοράς

  • Ρέθυμνο –  συγκέντρωση Τετάρτη 17/11/09  στις  18:00

στο Δημαρχείο

  • Ηράκλειο – συγκέντρωση Τετάρτη 17/11/09  στις  18:00

στην πλατεία ελευθερίας

Posted in ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΑΡΘΡΑ, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ-ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ-ΡΕΘΥΜΝΟ, ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ-ΧΑΝΙΑ | Με ετικέτα: , , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Συγκεντρώσεις -Πορείες για 17/11/2010 στην Κρήτη